"एखादी खोलवर झालेली जखम , वेदनेचा आकंत करणारी जखम , आर्त किंकाळी फोडायला लावणारी जखम . आणि अशा जखमेवर हळुवार मारलेली फुंकर . ती फुंकर हवीहवीशी वाटणारी , पण क्षणभंगुर , वेदनेचा विसर पाडणारा त्यातला आपलेपणा ." " माणसाचे आयुष्य अगदी असेच, त्या दुखऱ्या जखमेसारखे.ज्याप्रमाणे ती जखम नकोशी असते तसेच आपले आयुष्य हि आपल्याला बऱ्याचदा नकोसे होते. अशा वेळेस सगळ्या सुखांचा उबग येतो , वीट येतो.तेव्हा गरज असते ती आपल्या कोणाची तरी. मग ती व्यक्ती आपली आई,वडील,मित्र-मैत्रीण,आणि बऱ्याचदा प्रेयसी-प्रियकर कोणीही असते.त्यांच्या सहवासासाठी मन मोहरून जाते." " एख्याद्याचा लागलेला लळा,एख्याद्याची झालेली सवय,तो तुटताना अनेकदा नरकयातना होतात.ज्यांच्या अंगाखांद्यावर आपले अवघे बालपण जाते,त्यांच्या पासून विभक्त होताना त्यांच्या डोळ्याती...
जागवू मराठी , फुलवू मराठी , घडवू नव्या युगाची मराठी